Dom dziecka
Sieroctwo społeczne – rozumiane jako trwałe pozbawienie opieki nad dziećmi świadczonej przez rodziców własnych.
Sieroctwo duchowe – jest zjawiskiem niejednorodnym zarówno z powodu różnorodności sytuacji rodzinnych stanowiących jego źródło, jak ze względu na indywidualny charakter reakcji emocjonalnych oraz zachowań dzieci mających poczucie tego sieroctwa. Jest ono zjawiskiem subiektywnym, występuje jako poczucie określonego stanu psychicznego, które tkwi w stosunkach psychoemocjonalnych między rodzicami a dzieckiem.
Kryteria doboru wychowanków do grupy:
wiek
płeć
szczebel edukacji
Grupy:
rodzinkowe (koedukacja dzieci w różnym wieku)
rozwojowe (dzieci zbliżone wiekiem, z tego samego szczebla edukacji)
jednorodne (dzieci w różnym wieku, z różnych szczebli edukacji)
mieszane (o różnym składzie wychowanków, dobierane raczej przypadkowo, w miarę napływu do domu dziecka)
Funkcje (wychowawcze) domu dziecka:
Readaptacyjna – przysposabianie nowo przybyłego do placówki, do warunków życia zakładowego
Kompensacyjna – niwelowanie odchyleń w rozwoju dziecka i wyrównywanie braków
Opiekuńcza – zaspakajanie potrzeb, czuwanie nad bezpieczeństwem i zdrowiem dzieci
Wychowawcza – wszechstronny rozwój osobowości i stymulowanie aktywności
Profilaktyczna – usuwanie czynników zagrażających zdrowiu i prawidłowemu rozwojowi
Funkcje w zakresie rozwijania i zaspakajania psychicznych potrzeb:
Rozwijanie pozytywnych, wartościowych potrzeb już rozbudzonych
Wdrażanie wychowanków do właściwych sposobów zaspakajania potrzeb
Tworzenie właściwej hierarchii potrzeb
Wdrażanie do właściwego reagowania na niezaspokajanie niektórych potrzeb na sytuacje flustracyjne
Ograniczanie a nawet tłumienie niektórych potrzeb, gdy realizacja ich miała szkodzić jednostce lub otoczeniu
Przyczyny niepowodzeń dydaktycznych dzieci z domów dziecka:
przeszłość dzieci, zaniedbania rodzinne i środowiskowe, urazy emocjonalne
brak zainteresowań poznawczych, brak wiary we własne siły, zaniżona samoocena
brak samodzielności i systematyczności
Współpraca domu dziecka ze szkołą zapewnia powodzenie szkolne. Istnieją dwa nurty działań:
praca nad wychowankami w placówce
utrzymanie ścisłego kontaktu ze szkołą poprzez indywidualne wizyty wychowawców – opiekunów grup w szkole.
Zobacz też inne materiały
» Pojęcie opieki i procesu opiekuńczo-wychowawczego
» Rodzaje opieki
» Potrzeby opiekuńcze
» Formy opieki
» Pedagog szkolny
» Świetlica
» Internat
» Ognisko wychowawcze
» Rodzina adopcyjna
» Rodzina zastępcza
Powiązane kategorie
Komentarze
-
Jeszcze nie ma komentarzy.
Aby dodać komentarz, zaloguj się.
Jeżeli nie masz jeszcze swojego konta, utwórz je w kilka sekund.
Metodyka pracy opiekuńczo-wychowawczej
Proces opiekuńczo-wychowawczy – to ogół wzajemnych oddziaływań między wychowawcą, opiekunem a wychowankiem, podopiecznym odbywającym się w ramach określonej formy opieki nad dzieckiem. Proces ten może mieć charakter jednostkowy i w tym przypadku podstawę procesu stanowi relacja wychowanek-wychowawca. Może równiez mieć charakter zbiorowy, gdzie występuja relacje bardziej złożone, jak: wychowawca-wychowankowie, wychowankowie- wychowankowie, grupa wychowawcza-cała społeczność placówki, wychowanek-grupa wychowawcza, wychowawca-grupa wychowawcza.
» strona główna
Szukaj
Metodyka pracy opiekuńczo-wychowawczej - artykuły:
Pokrewne serwisy
Pedagogika
- Andragogika
- Biomedyczne podstawy rozwoju i wychowania
- Diagnostyka pedagogiczna
- Diagnostyka potrzeb kulturowych
- Doradztwo zawodowe
- Dydaktyka
- Edukacja medialna
- Edukacja zdrowotna
- Metodologia Badań Pedagogicznych
- Metodyka pracy opiekuńczo-wychowawczej
- Pedagogika ogólna
- Pedagogika porównawcza
- Pedagogika pracy
- Pedagogika resocjalizacyjna
- Pedagogika specjalna
- Pedeutologia
- Współczesne kierunki pedagogiczne
Subskrypcja
Chcesz być na bieżąco? Dodaj swój adres e-mail do newslettera!
